Taniec brzucha

Taniec orientalny taniec arabski, raqs sharqi), powszechnie znany pod nazwą taniec brzucha jest to rodzaj tańca solowego, wykonywanego głównie (ale nie wyłącznie) przez kobiety, wywodzący się z terenów Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej. Współczesny taniec sceniczny stanowi połączenie tradycyjnych tańców tych rejonów i tańca klasycznego, z domieszką inspiracji przenikających z innych rodzajów tańca. Nie jest to sztuka ujednolicona, jak np. taniec towarzyski, gdzie występuje jeden powszechnie uznany kanon dotyczący muzyki, figur i sposobu ich wykonania. Jego najważniejsze cechy to ruchy bioder, biustu i ekspresyjne gesty rąk, a współcześnie także charakterystyczne rodzaje kroków i obrotów. W tańcu orientalnym istotna jest izolacja poszczególnych części ciała i partii mięśni. Elementem bardzo charakterystycznym są tzw. shimmies czyli grupa ruchów wprawiających całe ciało tancerki bądź jakąś jego część w drżenie. Najpopularniejsze rodzaje shimmy to: shimmy biodrowe, kolanowe, ramion, wertykalne, twist rotacyjne, przeponowe, shimmy dłonią. Właściwe ruchy mięśni brzucha występują bardzo rzadko i jest ich tylko kilka (fala brzucha, shimmy przeponowe, popy, locki mięśni brzucha). Praca mięśni brzucha stanowi też często wykończenie ruchów bioder lub klatki piersiowej (szczególnie w baladi) Taniec brzucha nie posiada żadnych spisanych reguł, jest sztuką żywą, która ciągle się rozwija i zmienia. Taniec wykonywany w poszczególnych krajach różni się nieznacznie między sobą, są to jednak różnice trudno zauważalne. Ze względu na kraj pochodzenia wyszczególnia się najczęściej style: egipski, libański, syryjski, turecki. Ciekawym zjawiskiem jest wykształcony w XX wieku American Cabaret Style. Według znanej tancerki Ansuiyi powstał on w amerykańskich klubach będących miejscem spotkań wielu narodowości (szczególnie wschodnich). Muzyka i taniec mieszały się tam tworząc nowy, ciekawy styl. Także w USA powstał American Tribal Style (ATS), który miał być odpowiedzią na słodki styl kabaretowy powrotem do korzeni tańca brzucha jako tańca improwizowanego silnych, solidarnych kobiet. Z niego wyłonił się solowy Tribal Fusion. Kolejny nurt tańca brzucha to taniec turniejowy, nacechowany ogromną ilością elementów baletowych, szczególnie popularny w Rosji i innych krajach byłego ZSRR.Nazwa taniec brzucha nie jest jego nazwą oryginalną. W krajach arabskich taniec ten nazywa się "raks sharki" co można przetłumaczyć jako taniec wschodni", taniec orientalny" lub "raks al-hizzi". Nazywany bywa także tańcem orientalnym, co niektórzy mylnie odbierają jako określenie tańca wszystkich rejonów orientu, np. Indii i Chin (z którymi to nie ma nic wspólnego).Nazwę taniec brzucha wprowadzili przedstawiciele cywilizacji zachodniej. Pierwszy raz podobno użyto tego określenia w stosunku do tańca Ouled Nail tańczonego w miejscowości Bou Saada w Algierii. Charakteryzował się on tym, że tancerka poruszała wyłącznie mięśniem przepony. Potem to określenie rozszerzono na wszystkie tańce z Północnej Afryki oraz Bliskiego Wschodu, które wiązały się z charakterystyczną pracą brzucha tancerki Istnieją też inne teorie na temat powstania tej, raczej mylnej, nazwy.Najczęściej wykorzystywane rytmy w tańcu brzucha to:Podstawowe instrumenty w tańcu orientalnym to: rababa, kanoun, kaval, nay, mizmar, lutnia, oud, tabla, darabuka, saksofon, akordeon i skrzypce, a współcześnie także keyboard.Wyróżnić możemy bardzo wiele odmian tańca, które są kojarzone z tańcem brzucha lub się z niego wywodzą. Wśród nich znaleźć można klasyczną odmianę egipską (meganse, tarab, beledi klasyczne, taniec do utworów z egipskich filmów i utworów "prawdziwie egipskich" takich kompozytorów jak na przykład Wahab czy Atrache), różne tańce folklorystyczne Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu (np. fellahi khaleegy), nastawiony na robienie show American Cabaret Style taniec z rekwizytami, drum solo), a także inne odmiany będące często fuzją tańca orientalnego oraz innych gatunków tanecznych (np. Tribal . Przy czym należy pamiętać o płynnych granicach i przenikaniu się odmian, różnicach występujących na terenach krajów oraz o tym, że każdy gatunek inaczej będzie wyglądał u danego nauczyciela (warto porównać na przykład klasykę w wykonaniu Orit Maftsir i Lubny Emam).Dawniej, kiedy taniec brzucha zaczął formować się w jego współczesnej postaci, tańczono w długich, zakrywających prawie całe ciało, skąpo przyozdobionych sukniach. Niekiedy i na niektórych obszarach strój tancerki mógł się składać z długiej spódnicy, gorsetowej kamizelki, chusty na biodra, a często także na głowę. Tancerki nie eksponowały nagiego brzucha, w Egipcie zabraniało tego nawet prawo. Od tego czasu strój tancerki uległ diametralnej przemianie. Jeszcze do niedawna najbardziej popularnym strojem tancerki wykonującej ten taniec był bogato zdobiony stanik, szeroka spódnica oraz pas lub chusta. Tak wyglądający strój stał się popularny za sprawą aktorek Hollywood, które zafascynowane kulturą orientu wymyśliły i rozpowszechniły swoją, odkrywającą więcej nagiego ciała i bogato zdobioną haftami, cekinami i frędzlami wersję stroju. Można przypuszczać, że po raz pierwszy ten typ stroju został zaprojektowany na potrzeby sztuki Oscara Wilde’a Salome. Obecnie triumfy święcą stroje dwuczęściowe, składające się ze zdobionego biustonosza i wąskiej spódnicy bądź spódnicy o kroju rybki, często z dodatkowymi rękawkami i opaską na włosy. Stroje coraz bardziej przypominają wieczorowe kreacje. Najpopularniejsze obecnie stroje projektuje Eman Zaki.Jednak nawet obecnie taki strój nie jest jedynym obowiązującym - folklorystyczne odmiany, takie jak saidi, khaleegy czy fellahi wykonywane są w długich sukniach (galabijach, sukniach beledi, lub w przypadku khaleegy - sukniach khaleegy). Rekwizyty używane przez tancerki to między innymi:Tradycyjnie używane (klasyczne) rekwizyty to woal i saggaty, każdy inny możemy zaliczać do kategorii Belly Dance Show.Egipt to kraj, gdzie sztuka ta rozwinęła się szczególnie i posiada wielowiekowe tradycje. Niektóre źródła podają właśnie ten kraj jako kolebkę tańca brzucha. Tak na prawdę ciężko określić pochodzenie sztuki obejmującej tak wiele krajów i kultur oraz istniejącej od tysiącleci. W Egipcie wykształciły się różne style zaliczane do tańca brzucha min.: klasyczny styl kabaretowy beledi, saidi - ar.: "raks al-assaja" czyli taniec z laską, taniec ze świecznikiem - arab.:"raks asz-szamadan", malaya leff, hagalla. Znane egipskie tancerki to: Samia Gamal, Nagua Faud, Suahir Zaki, Dina, Lucy, Raqia Hassan, Randa Kamel.Innym krajem arabskim, w którym taniec brzucha jest bardzo popularny jest Liban. Cenioną tancerką libańską jest Amani. W niektórych krajach (Libia, Algieria) jest oficjalnie zabroniony z powodów moralno-religijnych (szariat). Wykonywany przez kobiety, choć próbowano uczyć go eunuchów. W wielu krajach (także w taniec .php'>Polsce organizowane są zawody tancerek Poza granicami swojego pochodzenia rozwinął się szczególnie w takich krajach jak Niemcy, Brazylia i USA.

GotLink.pl